Anthurium Andreego to znana roślina doniczkowa przeznaczona do upiększania wnętrz. Anthurium należy do roślin egzotycznych z rodziny obrazkowatych (Araceae), których ojczyzną są tropikalne lasy Ameryki Południowej. Są to przeważnie epifity rosnące na drzewach.

Kwiaty tych roślin uprawianych w szklarniach ze względu na swą nieprzeciętną urodę i trwałość są niezwykle popularne jako cięte.

Ta wiecznie zielona roślina cieszy urodą kwiatów i liści, osiąga 50–70 cm wysokości. Ma skrócone pędy zebrane w rozetę. Wyrastające z węzłów korzenie przybyszowe są w górnej części odkryte i podpierają wydłużający się pęd. Liście błyszczące o kształcie owalnym lub podłużnie sercowatym, osiągające nawet 30–40 cm długości, są osadzone na długich ogonkach liściowych.

Częścią ozdobną Anturium  jest osadzona na długim pędzie łódkowata pochwa otaczająca kwiatostan zwany kolbą. Pochwa ta jest szeroka, sercowata, o pęcherzykowatej powierzchni i w zależności od odmiany przybiera różne barwy. Anturium pięknie kwitnie w różnych kolorach, od białego, kremowego, poprzez pomarańczowy, czerwony, różowy, do ciemno brązowego. Można spotkać również Anturium w kolorze zielonym, lub dwubarwne. Kolba ma 6–10 cm długości, jest prosta lub lekko wygięta. Na niej znajdują się ściśle ułożone kwiaty obupłciowe, które mają bardzo silnie zredukowany okwiat.
Główna pora kwitnienia Anthurium Andreego przypada od lutego do lipca, ale pojedyncze pędy kwiatowe pojawiają się cały rok.

Anturium uprawia się w podłożu lekkim, próchniczym, przepuszczalnym, o pH 4,5–5,5 (można użyć ziemię do storczyków). Do wzrostu wymaga temperatury 20–24°C, ciepłego podłoża (25°C), rozproszonego światła i dużej wilgotności powietrza. Od września rośliny przechodzą w okres spoczynku, temperaturę należy wtedy obniżyć do 15–18°C, ograniczyć podlewanie i zwiększyć dostęp światła.

Anturium rozmnaża się przez podział roślin, który wykonuje się podczas przesadzania starszych roślin po kwitnieniu.

Do uprawy domowej nadają się odmiany Anthurium scherzerianum, większe Anthurium andreanum (Anturium Andreego) oraz Anthurium powabne, o pachnących kwiatach, które można uprawiać jedynie w warunkach szklarniowych. Anturium Scherzera posiada kwiatostany, które tworzą skrócona kolba, otoczona różową lub czerwoną pochwą dł.10 cm. Kwitną co jakiś czas przez cały rok, kwiaty utrzymują się przez kilka tygodni. Anturium Andreego o skórzastych, sercowatych, jasnozielonych pochwach kwiatostanowych dł. 12 cm, kolba żółtawobiała, prosta lub lekko wygięta. Połyskujące zielone i sercowate liście na długich ogonkach sięgają 20- 40 cm. Anturium crystallinum (Anturium powabne) wyróżnia się brunatno-zielonymi, dużymi, owalnymi liśćmi z wyraźnym białym rysunkiem. Anthurium stosowane są jako rośliny doniczkowe oraz bardzo cenione jako kwiat cięty (głównie Anturium Andreego).

 

Uprawa

Anturium w okresie wegetacji od marca do września, wymagają dosyć wysokiej wilgotności powietrza. Wszystkie gatunki i odmiany wymagają stanowiska ciepłego i dobrze nasłonecznionego, choć osłoniętego przed bezpośrednim promieniowaniem słonecznym. Może to być okno od strony wschodniej lub północno-wschodniej. Anturium crystallinum rośnie dobrze jedynie w gorącej szklarni lub tropikalnym oknie. Temperatura podłoża nawet zimą nie powinna spadać poniżej 18ºC, a temperatura powietrza poniżej 15ºC. Najlepsze podłoże, to substrat torfowy, ziemia znormalizowana, jak również mieszanka mchu torfowca, ziemi kompostowej z dodatkiem gliny. Często sadzone są również w podłoże do storczyków. Ważną czynnością w uprawie tych roślin jest podlewanie. W okresie wegetacji podlewamy obficie, letnią i miękką wodą. Można stosować deszczówkę. W rejonach silnie uprzemysłowionych nie możemy korzystać z tego sposobu. Zraszanie jest dla Anturium raczej niekorzystne. Anturium, to rośliny bardzo wrażliwe na zasolenie, dlatego należy je dokarmiać w wyważony sposób. Od wiosny do jesieni należy je zasilać słabym roztworem nawozu do kwitnących roślin doniczkowych, np. "Florovit do roślin kwitnących" lub "Planton K".  

Anturium przesadzamy na wiosnę w momencie, gdy pojawią się nowe pędy a rozmnażamy przez podział lub siew. Stosując metodę siewu musimy się liczyć z długim okresem oczekiwania, ponieważ rośliny te powoli rosną. Bardzo częstą metodą rozmnażania jest również ukorzenianie części łodyg. Umieszcza się je w pojemniku wypełnionym wilgotną mieszaniną ziemi i piasku (lub perlitu) w stosunku 1:2, uprzednio maczając końcówki pędów, w celu łatwiejszego przyjęcia, w ukorzeniaczu do roślin zielnych i półzdrewniałych, takim jak np. „Ukorzeniacz B aqua – Himal” lub „Podkorzeń – Himal”. Aby utrzymać odpowiednio wysoką wilgotność powietrza przy tym sposobie ukorzeniania, należy doniczkę przykryć na przykład przezroczystą torebką foliową.

 

UWAGA !!! Rośliny żywe - poszczególne egzemplarze mogą różnić się od fotografii.