Nefrolepis wyniosły, Nefrolepis wysoki, Nerczyłusk wyniosły, (Łac. Nephrolepis exaltata) – gatunek paproci. Jest uprawiany jako roślina ozdobna. Łacińska nazwa Nefrolepis pochodzi od nerkowatychlistków (nephros = nerka, lepis = łuska). Pochodzi z północnych obszarów Ameryki Południowej i południowych rejonów Ameryki Północnej.
Liście pojedynczo lub podwójnie pierzaste, u różnych odmian mają długość 40–150 cm, uprawiane w mieszkaniu przeważnie jednak nie przekraczają długości 80 cm. Zarodnie znajdują się na brzegach liści, zarodniki wytwarzane są przeważnie wiosną lub latem. Jednakże uprawiane odmiany Nephrolepis są zazwyczaj bezpłodne. Jeżeli nawet wytwarzają zarodniki, to wyhodowane z nich paprocie nie dziedziczą cech odmiany macierzystej.
Zastosowanie Nephrolepis. W krajach o ciepłym klimacie roślina ta jest uprawiana w ogrodach, nad zbiornikami wody, w Polsce głównie w mieszkaniach jako roślina pokojowa. Liście paproci używane są często do ozdabiania bukietów, wieńców i okolicznościowych wiązanek. Jej walorami ozdobnymi są jasnozielone, bujne i zwisające liście, u niektórych odmian podwójnie pierzaste lub skędzierzawione. Paproć była bardzo popularna w epoce wiktoriańskiej, ale i obecnie jest jedną z częściej uprawianych roślin ozdobnych. Ze względu na swoje długie i zwisające liście nadaje się do uprawy w wiszących doniczkach lub na ścianie. Nefrolepis rośnie dość szybko, prawidłowo pielęgnowana może rosnąć nawet 12 lat.
Uprawiane są liczne odmiany Nephrolepis:
- 'Boston' – o liściach intensywnie zielonych, gładkich, długich,
- 'Corditas'– o pięknych, , krótszych ozdobnych liściach, zielonych, pokarbowanych.
Uprawa Nephrolepis.
Wymagania Nephrolepis. Jak większość paproci wymaga dużej wilgotności powietrza. W lecie najbardziej optymalna jest temperatura 18–21°C, zimą 14–15°C. Jako podłoże najlepsza jest ziemia lekko kwaśna (ph5,5–6) składająca się z próchnicznej żyznej ziemi i torfu w stosunku 2:1. Nie lubi bezpośredniego oświetlenia słonecznego, najlepsze jest dla niej miejsce nieco zacienione.
Sposób uprawy Nephrolepis. Najważniejsze jest zapewnienie paproci stałej dość dużej wilgotności powietrza i podłoża. Nefrolepis rosnący w doniczce można wstawić do większego pojemnika z stale wilgotnym torfem. Paproć w pojemniku wiszącym powinna być codziennie zraszana, szczególnie w zimie, gdy powietrze jest suche od centralnego ogrzewania. W lecie co 2 tygodnie nawozi się rozcieńczonym w wodzie nawozem wieloskładnikowym (z dużą przewagą azotu), jednakże musi to być roztwór silnie rozcieńczony (stężenie nie powinno być większe od 0,2%), gdyż Nefrolepis jest wrażliwy na zasolenie). Do tego celu możemy użyć ogólnie dostępnych nawozów płynnych dla roślin ozdobnych z liści, np.: „Florovit do paproci”, „Florovit do roślin zielonych”, „Nawomix – Zielone ozdobne z liści”, „Biohumus”, „Planton Z” lub „Florovit uniwersalny”.
Co roku na wiosnę paproć przesadza się do doniczki większej o 1-2 numery.
Rozmnażanie Nephrolepis. Na końcach rozłogów wytwarza (przeważnie na wiosnę) nieduże, nowe roślinki. Można je oddzielić od macierzystej rośliny i wsadzić do nowej doniczki. Dobrze rozrośnięte okazy można też rozmnożyć przez podział kępy. W tym celu sadzonki umieszcza się je w pojemniku wypełnionym wilgotną mieszaniną ziemi i perlitu (lub piasku) w stosunku 1:1, uprzednio maczając końcówki pędów, w celu łatwiejszego przyjęcia, w ukorzeniaczu do roślin zielnych, takim jak np. „Ukorzeniacz B aqua – Himal” lub „Podkorzeń – Himal”. Aby utrzymać odpowiednio wysoką wilgotność powietrza przy tym sposobie ukorzeniania, należy doniczkę przykryć na przykład przezroczystą torebką foliową.
UWAGA !!! Rośliny żywe - poszczególne egzemplarze mogą różnić się od fotografii.
Zdjęcia wykonane przez Kwiateo.pl
|
